Grup Akışı

İki kısa hikayeden oluşan bu kitap bana tamamen Zweig enerjisini verdi. Kısa, gizemli ve yoğun duygulu.

İkisi de aldatma ve suçsuz suçlularla ilişkili hikayeler. Tam çerezlik, okuduğunuza pişman etmeyecek türden.

Kitabın adı ilk hikayede, baş karakterin kendisinde genç yaşta şeytani bir etki uyandıran, karakterini hiç özünde olmayan karanlık bir yöne çeken arkadaşından geliyor. Bu eski dostunu suçlayarak “şeytanın çırağı” olduğunu söylüyor.

Japon bir yazardan Zweig tadında bir hikaye yazımı beklemezdim beni oldukça şaşırttı.

Puanım: 8/10.

Böyle bir akışta ilerleyen kendi vibe'ı olan ama asla bir anlam içermeyen bir kitaptı. Yazarın hiçbir şeyi makul bir zemine oturtma kaygısı taşımadığını kabul ettiğiniz noktada daha anlaşılabilir oluyor. Sadece kendine has bir anlatımı var, çerçevesiz bir hikayesi var o kadar. Başı belli değil sonu hiç belli değil, sürrealist bir tablo gibi. Bana çok hitap etmedi açıkçası, sonuna kadar bir heyecan bir aydınlanma beklediğim için okudum ama sonu da bir yere varmadı. Murakami ile yıldızımız maalesef barışmıyor :( Puanım: 5/10.

booklet grubumuza hoş geldiniz! Burası birbirimizle bağlantı kurabileceğimiz ve paylaşımda bulunabileceğimiz bir alan. Düşüncelerinizi yayınlayarak, medya paylaşarak veya bir anket oluşturarak başlayabilirsiniz.

Beni her seferinde hayal kırıklığına uğratıyor bu yazar. Yine otobiyografik bir kitap, bu sefer babasının ölümünün ardından yazdığı yine fakirlik konseptli bir kitap. Bu yazarın dünyanın en fakir ve en gariban ailesinde doğmuş gibi hayat hikayesini anlatması bayağı can sıkıcı. Keşke kendi aile anılarının dışında çıkıp da biraz hayal dünyasını kullanabilseydi. Daha çok anı özelliği taşıdığı ve hatıra kitabına benzediği için okurken çok sıkıldım.

Puanım:2/10

Kitabın olayı aslında situationship. Birbirine karşı duygusal ve fiziksel yakınlık duyan insanın asla bağlanamaması ve bütün kitap boyunca bir karın ağrısı gibi ilişkiyi yürütmeleri çok can sıkıcıydı. Biraz psikolojik açıdan okunursa az daha keyifli olabilir ama o duyguların çözümlenemeyişi bana tatsız geldi.

Karakterleri ele alıcak olursak, kendini anormal hisseden ana karakter Marianne kimseyle özel, sıcak bir yakınlık kuramadığı için hep yüzeysel yakınlıkta tutuyor ilişkilerini. Belki de yakınlık kurmayı bilmiyor. Ailesinden gördüğü mesafe, sevgisizlik ve şiddet onu soğuk bir mizaca çekmiş. Lise yıllarındaki zorbalıklar da onun içine kapanmasını pekiştirmiş. Yakınlık kurabildiği tek kişiye bile aslında kendini açamayan birisi olmuş.

Connell, Marianne kadar olmasa da o da içini açabilen birisi değil aslında. Yanında kendi olabildiği tek kişi Marianne ama onunla bile her şeyini paylaşamıyor.

Situationshipten kurtulamamalarının sebebi de aslında hissettikleri yakınlığı derinleştirme yetisinden uzak olmalarıydı bence. İçlerinden geçeni dökseler nasıl bir hikaye olurdu acaba?

Bu belirsizlikler ve sancılı git geller beni çok…

Yine varoluş kaygılarıyla ve içsel savaşlarla dolu bir hikaye. Bu sefer Sinclair var karşımızda, ilkokuldan üniversiteye kadar kendi içsel değişimini ve ona yol gösteren arkadaşı Demian’ı anlatıyor. Habil be Kabil kıssası tüm hikayenin merkezine oturmuş, ondan başlayıp dallanıp budaklanan bir “nişan” var. Sezgileri açılmış, yazgısında derin bir yolculuk ve bir ermişlik okunan kişilerin bir nişanı var. Hissedilen bir nişan bu. Bazen birisi çıkar karşınıza, yüzüne bakınca hissedersiniz farklı bir yazgısı okunur gözlerinden, hayat onu zorlamış ama iç dünyasını da aydınlatmıştır. Öyle bir seviye işte. Birbirini bulan, birbirine gönülden bağlanan ve hayatı birlikte sorgulayan bu ikilinin de görünmez bir bağı var aralarında. Bir tarikattan inanıştan uzak tamamen yazgıyı kabullenmeye ve kendini benimsemeye dayalı bir inanış bu. Ne kadar felsefik olsa da insanlar hayatın gerçeklerinden koparmıyorlar ama, belki de yazar bu nedenle hikayenin sonunu böyle yazdı.

Kitaba puanım: 8/10.

“Hiçbir şeyden korkmamalı, içimizdeki ruhun özlediği hiçbir şeye yasak gözle bakmamalıyız.”

“Bizim kendi…

Hesse'in diğer kitaplarına nazaran varoluş kaygısı ve anlam arayışı yerine evlilik içerisinde insanların yeniden bireyselleşmesini anlatan bir kitap bu. Ben niye okudum ne çıkardım bilmiyorum yani sıradan bir hikayeydi aslında. Çok keyif alamadım. Belki evli ve çocuk sahibi olanlar için daha anlamlı olabilir. Evliliğin yaşlandığı, kopuş sürecinin başladığı, çocuklar nedeniyle sürüncemelerin devam ettiği bir hikaye. İç ezici, bunaltıcı bir havası var.

Kitaba puanım 5/10.

Kısa bir kitap, sonbaharın hüznünden yazın sıcaklığına hızlı geçen bir hikaye. Okurken insanı biraz boğuyor, çünkü ağır bir yükü var. Hikaye beni çok sarmasa da yazarın küçük anlarda oluşan hisleri ve duyumsamaları çok güzel söze döktüğünü düşünüyorum. Mesela yazın balkonu soğuk suyla yıkamanın getirdiği ferahlık hissini hayatının yeni başlangıç dönemindeki bir anı ifade etmek için kullanıyor. Ben hikayeden çok yazarın dilini beğendim. Çünkü hikayede ana karakter olan ev hanımı Türkan ile kitaptaki anlatım becerisine sahip olan kadın arasında bir fark hissettim. Hobisi, eğitimi, uğraşı olmayan birisi bu kadar akıcı konuşamazdı bence. Bu da bir kopukluk hissi verdi bana. Eşi diğer odada uyurken İlhan İrem açıp terk eden eski eşinin mektuplarını okuyan Orhan, sen de hesap vereceksin! Kitaba puanım 6.5/10.

Bir distopya daha... Depresif tonda durgun bir kitap. Olaylar standart bir mazi hüznü tadında anlatılıyor ve hikaye çok yavaş ilerliyor. Ben açıkçası okurken çok keyif alamadım, o gerginlik ve merak hali bir sürpriz ve heyecana dönüşmedi. Enerjisi düşük bir anlatım vardı çünkü. Asıl olayı çok kısa kelime aralarında veriyor yazar ve olay örgüsünü bir puzzle gibi yavaş yavaş dolduruyor.

Kitaban puanım 6/10. ---Spoiler--- İnsanlara organ bağışçısı olmaları için klonlanan çocukların hayat hikayesi var aslında. Ruhu yok diye varsayılan klonların da aynı diğer insanlar gibi aşık olmasını, hayallerini, üzüntülerini anlatıyor.